Witamy serdecznie na pierwszej polskiej, profesjonalnej stronie TRIZ!

www.triz-innowacje.pl

jestes w:

TRIZ - ALGORYTM ROZWIĄZYWANIA INŻYNIERSKICH PROBLEMÓW:ARIP-2009 PDF Drukuj
16.09.2010.
TRIZ – ALGORYTM ROZWIĄZYWANIA INŻYNIERSKICH PROBLEMÓW: ARIP-2009 

 

Anna Boratyńska-Sala, Jan Boratyński

 

  Artykuł prezentuje najnowszą wersję ARIZ, w odróżnieniu od poprzednich nazwaną ARIP-2009 (Algorytm Rozwiązywania Inżynierskich Problemów). Autorem tej wersji jest Master TRIZ -  Gennadij Iwanowicz Iwanow – uczeń Henryka Saulowicza Altszullera, twórcy TRIZ.Artykuł jest pierwszą prezentacją ARIP w Polsce.

 

Opracowanie na podstawie publikacji G.I. Iwanowa.Ostatnia, opracowana jeszcze przez Henryka Altszullera wersja algorytmu ARIZ-85c, ma już przeszło 24 lata. Tysiące użytkowników metodyki TRIZ wnosiło w procedury i narzędzia TRIZ swoje doświadczenia i uwagi. Jak każda idea, także TRIZ rozwija się nieustannie, czego rezultatem jest m.in. wydzielenie się pięciu podstawowych odmian: TRIZ – Technika, TRIZ – Menedżment, TRIZ – Science, TRIZ – Design i TRIZ – Pedagogika.Jak wiadomo, w TRIZ-ie wyróżnia się pięć poziomów zadań innowacyjnych (wynalazczych). Od początku było wiadomo, że zadania pierwszego i drugiego poziomu, to zadania „inżynierskie”, czyli takie, których rozwiązanie leży w zakresie kompetencji inżynierskich. Jednocześnie wiadomo, że te „zwykłe” zadania wcale nie są łatwe i dla ich metodycznego rozwiązywania też można posłużyć się całym aparatem TRIZ.
Jedną z pierwszych prób dostosowania metod TRIZ do I i II poziomu zadań innowacyjnych jest ARIP-2009 (Algorytm Rozwiązywania Inżynierskich Problemów, wersja 2009) zaproponowany przez Gennadija Iwanowicza Iwanowa. G.I.Iwanow to Master TRIZ, inżynier – specjalista, autor kilkuset opracowań wynalazczych, a także kilku książek i artykułów, dotyczących metodyki TRIZ. Jest wykładowcą i konsultantem TRIZ. Jest jednym z pierwszych uczniów i następców Henryka Saulowicza Altszullera. Ciekawostką jest zasada zastosowana przez niego przy prowadzeniu seminariów na zalecenie firm. Jeżeli zgłoszone przez uczestników podczas seminarium problemy firmy nie zostają rozwiązane – firma nie płaci za seminarium. Jak dotychczas, nie zdarzył się ani jeden taki przypadek.
 
Pełne zrozumienie algorytmu ARIP-2009 wymaga znajomości TRIZ, a zwłaszcza ARIZ - 85c.
 
ARIP-2009 składa się z ośmiu części, podzielonych na kolejne kroki.

Część 1. Wstępny opis i sformułowanie problemu. 
Krok 1.1. Opis problemu. W tym kroku skupiamy uwagę na tym: Co się dzieje? Gdzie się dzieje? Kiedy? Dlaczego?
Pierwsze pytanie prowadzi do zdefiniowania niepożądanego efektu, który należy usunąć lub zmniejszyć jego natężenie. Dalsze pytania prowadzą do uściślenia informacji o niepożądanym zjawisku.  
Krok 1.2. Określenie funkcji systemu. Należy tu określić przeznaczenie i fizyczną funkcję tego systemu ( lub podsystemu ) w którym zachodzi niepożądane zjawisko. 
Krok 1.3. Sformułowanie istoty problemu. W oparciu o ustalenia kroku 1.1. sformułować problem, jednym zdaniem odpowiadając na pytania: gdzie zachodzi niepożądane zjawisko? Kiedy zachodzi? Co właściwie się dzieje?
 
Dla zbudowania takiej wypowiedzi zaleca się skorzystanie z następującego schematu budowy zdania, odpowiadającego na powyższe pytania:             
W systemie przeznaczonym dla…(wskazać główną użyteczną funkcję systemu ), w czasie… (wskazać konkretną operację lub proces fizyczny ), w…  lub na… (wskazać miejsce, konkretny węzeł konstrukcyjny, detal) zachodzi… ( wskazać niepożądane zjawisko)           
Rzecz jasna nie musimy się sztywno trzymać tego schematu, ale sformułowanie problemu musi zawierać informacje o tych czterech elementach problemu. 
 
Część 2. Sprawdzenie problemu na „fałsz” i samousunięcie
Cel: zbadanie rzeczywistej konieczności rozwiązania problemu. 
 
Krok 2.1. Nie wykonywać operacji, w której ma miejsce niepożądany efekt, lub zlikwidować część systemu, w którym zachodzi taki efekt.           
Wbrew pozorom często okazuje się, że szkodliwy efekt zachodzi w czasie wykonywania operacji, która po głębszej analizie okazuje się być zbędną.  W takiej sytuacji problem kwalifikujemy, jako pozorny (fałszywy) 
 
Krok 2.2. Nie likwidować szkodliwego efektu.           
Sprawdzić, jakie następstwa dla dalszych operacji lub dla działania systemu, z uwzględnieniem nadsystemu i podsystemu, ma ujawniony „niepożądany” i niezlikwidowany efekt. Jeżeli negatywnych następstw nie ma – problem okazał się pozornym. Sprawdzić, czy nie zachodzi samonaprawienie się systemu na dalszych etapach jego działania.           
Jeżeli takie zjawisko zachodzi – problem jest pozornym. 
 
Krok 2.3. Sprawdzić, czy nie popełniono pomyłek w przeszłości.           
Wyjaśnić, czy zaistniały problem nie jest rezultatem błędów popełnionych w przeszłości w nadsystemie lub podsystemie „wczoraj”. Jeżeli taki błędy rzeczywiście popełniono – podjąć kroki dla ich usunięcia. 
 
Krok 2.4. Przenieść problem do nadsystemu.
Sprawdzić możliwość przeniesienia problemu do nadsystemu, dla którego rozwiązanie problemu jest ważne i korzystne.
Jeżeli nie udało się uzyskać pozytywnych rezultatów w ramach części 2, należy przejść do części 3. 
 
 
Część 3. Udokładnienie problemu. Cel: wykrycie pierwotnej, podstawowej przyczyny powstania problemu. 
 
Krok 3.1. Zdefiniowanie niepożądanego efektu. 
Zdefiniować jednym zdaniem niepożądany efekt używając minimum słów, z obowiązkowym użyciem czasownika i rzeczownika. 
 
Krok 3.2. Określenie strefy operacyjnej.           
Znaleźć w systemie konkretne, fizyczne miejsce ( węzeł, detal, element) gdzie najpierw ujawnia się niepożądane zjawisko. Jeżeli w znalezionym miejscu niedopuszczalne jest wprowadzanie jakichkolwiek zmian, to poruszając się po łańcuchu technologicznych kolejnych kroków, znaleźć miejsce, w którym ten zakaz już nie działa. Wtedy to miejsce należy uznać za operacyjną strefę i kontynuować analizę zgodnie z krokiem 3.3. 
 
Krok 3.3. Określenie niepożądanego elementu.           
W znalezionym miejscu określić niepożądany element, tj. ten element, który okazał się przyczyna powstania niepożądanego zjawiska.           
Niepożądany element może mieć charakter substancji bądź pola. W przypadku pojawienia się kilku niepożądanych elementów wybrać ten, który jest najbardziej „energonasycony” ze wszystkich ujawnionych. 
 
Krok 3.4. Określenie czasu operacyjnego           
Określenie czasu operacyjnego oznacza znalezienie tego momentu  technologicznej operacji  lub fizycznego procesu, w którym zachodzi  niepożądane zjawisko.
 
Krok 3.5. Rysunek strefy operacyjnej           
Szczegółowo, z pokazaniem wszystkich elementów i w maksymalnie dużej skali, przedstawić na rysunku strefę operacyjną, (krok 3.2.) niepożądane zjawisko (krok 3.1.), które zachodzi w czasie operacyjnym i niepożądany element. Dla lepszego wykonania rysunku konieczne jest zbadanie i analiza wszystkich zachodzących fizyko – chemicznych procesów w operacyjnym czasie i operacyjnej strefie.            
Jeżeli podczas wykonywania kroków 3.5 doszło do jakiegokolwiek udokładnienia, należy wnieść zmiany do odpowiednich kroków. 
 
Krok 3.6. Sprecyzowanie formuły problemu           
Wykorzystując informację otrzymaną w krokach 3.1 – 3.5 sformułować udokładnioną formułę (matrycę) problemu wg następującego schematu:            
W systemie przeznaczonym dla…(z kroku 2.1. wpisać funkcje systemu)           
w czasie… ( z kroku 3.4 wpisać technologiczną operacje lub proces fizyczny )            
w lub na….  ( z kroku 3.2 wskazać miejsce )            
zachodzi…( z kroku 3.1 wskazać niepożądane zjawisko)             
Wskazany porządek formułowania problemu nie jest sztywny. Istotne jest, aby sformułowanie wyrażało podstawowy sens problemu. Porównać warianty formuł otrzymanych w kroku 1.3 i 3.6. Pozostawić ten wariant, który w wyższym stopniu odpowiada rzeczywistości.   
 
Część 4. Analiza resursów substancjalno – polowych. Cel: ujawnienie wszystkich resursów niezbędnych dla rozwiązania problemu. 
 
Krok 4.1. Ujawnienie resursów w strefie operacyjnej.           
Wykorzystując rysunek ( krok 3.5.) wyliczyć resursy znajdujące się w strefie operacyjnej. 
 
Krok 4.2. Ujawnienie resursów z pobliża strefy operacyjnej.           
Określić substancje znajdujące się w pobliżu lub przylegające do strefy operacyjnej ( krok 3.2) i w operacyjnym czasie. 
 
Krok 4.3. Ujawnienie resursów nadsystemu.           
Określić substancje w najbliższym nadsystemie, znajdujące się w czasie operacyjnym i do czasu operacyjnego. 
 
Krok 4.4. Zestawienie tablicy resursów.           
Wykorzystując dane zebranie w krokach 4.1, 4.2 i  4.3  zestawić i wypełnić tablicę resursów.Tabela 1 Tablica resursów            
Zaleca się przy tym, żeby resursy wzięte z najbliższego nadsystemu były „spowinowacone” z resursami strefy operacyjnej, albo z resursami strefy zamykającej. Wziąć pod uwagę resursy tła. 
 

Tabela 1

Tablica resursów

 
Krok 4.5. Wybór resursów priorytetowych Wybrać z Tablicy Nr 1 resursy priorytetowe.  „Priorytetowość” resursu określa się:
  1. wg rodzaju – priorytet ma resurs szkodliwy, później neutralny i ostatni resurs korzystny,
  2. wg czasu działania: priorytet ma resurs stale obecny w operacyjnej strefie i w operacyjnym czasie,
  3. wg nasycenia energią: priorytet ma resurs o najwyższym nasyceniu energią,
  4. wg ilości substancji i natężenia pola; priorytet posiada resurs nadmiarowy, później dostateczny i na końcu resurs o niskich parametrach,
  5. wg rodzaju pola; priorytet ma pole niepożądanego elementu, za nim idą pozostałe pola.
 Zestawić spis wybranych resursów priorytetowych: 
4.5.1. Resursy strefy operacyjnej
4.5.2. Resursy najbliższej strefy,
4.5.3. Resursy Nadsystemowe. 
 
 
Część 5.  Formułowanie IWK (Idealnego Wyniku Końcowego)  
 
Krok 5.1 Budowa IWK Zestawić teksty zadań cząstkowych w postaci sformułowań IWK z wykorzystaniem priorytetowych resursów ( krok 4.5.) Każde z zadań oznaczyć kolejnym numerem. Teksty zadań formułować wg następującego schematu: 
Wariant 1. Element (wskazać priorytetowy resurs z kroku 4.5) wykorzystując (wskazać związane z nim pole lub substancję) nie dopuszcza (wskazać niepożądane zjawisko z kroku 3.1)
Wariant 2 Element (wskazać priorytetowy resurs z kroku 4.5) wykorzystując (wskazać związane z nim pole lub substancję) wykonuje lub współdziała w wykonaniu (wskazać funkcję systemu z kroku 1.2) i nie dopuszcza (wskazać niepożądane zjawisko z kroku 3.1.)
 
Jeżeli z jednym, wziętym pod uwagę resursem nie da się uzyskać zadowalającego rezultatu, wówczas buduje się zadanie z jednoczesnym wykorzystaniem dwóch resursów.           
 W takim przypadku zadania cząstkowe formułujemy wg nowego schematu: 
 
Element (wskazać jeden wybrany resurs z kroku 4.5) wykorzystując (wskazać istniejące w nim pole lub substancję) współdziałając z (wskazać z kroku 4.5 drugi wybrany resurs i jego pole) nie dopuszcza (wskazać niepożądane zjawisko z kroku 3.1) 
 
Jeżeli wszystkie resursy ujawnione w kroku 4.5 i wypisane w tablicy 1 nie dały oczekiwanego rezultatu, wówczas zadanie cząstkowe formułuje się z wykorzystaniem hipotetycznego „X-elementu” posiadającego potrzebne właściwości tj. substancję i pole.
 W miarę kontynuacji analizy wg algorytmu X-element będzie stawał się coraz bardziej realny i jasno zdefiniowany. 
Z wykorzystaniem X-elementu schemat zadania cząstkowego wyglądał będzie inaczej: System dla... (wskazać z kroku 1.2 funkcję rozpatrywanego systemu), sam, wykorzystując X-element, nie dopuszcza lub usuwa…(wskazać niepożądany efekt z kroku 3.1.) 
 
Krok 5.2.  Ujawnienie elementów ze sprzecznościami.           
W każdym ze sformułowanych wg kroku 5.1. zadań zdefiniować element, który dla osiągnięcia postawionego celu powinien spełniać sprzeczne wymagania, w sensie jego stanu fizycznego.  Skonfrontować posiadane warunki z nowymi wymaganiami. 
Zapisać: W zadaniu „Wariant 1” ( krok 5.1.) fizyczna sprzeczność narzuca sprzeczne wymagania na…(wskazać na element) W zadaniu  Wariant 2 - fizyczna sprzeczność narzuca sprzeczne wymagania na…(wskazać element ).
Jeżeli w jakimś zadaniu nie ma elementu, w stosunku, do którego warunki narzucałyby sprzeczne wymagania, co do stanu fizycznego, to dla rozwiązania takiego zadania nie jest potrzebny algorytm, wystarczy inżynierskie doświadczenie i znane sposoby.  
 
Krok 5.3.  Wykorzystanie bliskich resursów. Do każdego elementu określonego w kroku 5.2 dobrać z resursów bliskich strefie operacyjnej (por. krok 4.5.2.) ten, który ma najwyższe nasycenie energetyczne. Wybrany resurs zapisać. 
 
 
Część 6.  Ujawnienie fizycznych sprzeczności
Cel: ujawnić istotę fizycznej sprzeczności i wybrać zasadę dla jej usunięcia. 
 
Krok 6.1. Określenie sprzecznych fizycznie stanów.
Opisać przeciwstawne stany fizyczne: pierwszy i drugi, które narzuca na element wybrany w kroku 5.2 funkcja systemu. Dla opisu należy posłużyć się następującym schematem:
 
Pierwszy stan fizyczny: 
Element… (wskazać element wybrany w kroku 5.2.) wypełniając…(działanie, właściwość,) powinien być…(wskazać istniejący stan fizyczny, właściwość, działanie)
 
Drugi stan fizyczny: 
Element… (wskazać element wybrany w kroku 5.2.) żeby nie dopuścić…(wskazać niepożądane zjawisko z kroku 3.1)  powinien być…( wskazać pożądany stan fizyczny, właściwość, działanie)
 
Opisać fizyczne stany dla wszystkich elementów z kroku 5.2. 
 
Krok 6.2. Wybór zasady rozwiązania (usunięcia) sprzeczności.
Dla każdego elementu, rozpatrywanego w zadaniach (krok 6.1) wybrać wg niżej przedstawionych reguł, zasadę rozwiązania (usunięcia) istniejącej sprzeczności. W tym celu należy określić, z jakim parametrem związana jest ujawniona sprzeczność: z przestrzenią, czasem lub z jednym i drugim jednocześnie. W zależności od wybranego parametru przyjmujemy jedną z trzech reguł: 
 
Reguła 1. Jeżeli w stosunku do elementu (krok 6.1) wymaga się przeciwnych działań w tym samym czasie operacyjnym, to taka sprzeczność jest związana z czasem wybieramy Zasadę 1„Rozłożenie sprzecznych wymagań w przestrzeni obiektu” 
Reguła 2.  Jeżeli w stosunku do elementu ( krok 6.1) wymaga się przeciwnych działań w tym samym miejscu, to taka sprzeczność jest związana z przestrzenią wybieramy Zasadę 2:„Rozłożenie sprzecznych wymagań w czasie funkcjonowania obiektu” 
Reguła 3. Jeżeli w stosunku do elementu (krok 6.1) wymaga się przeciwnych działań w tym samym miejscu i w tym samym czasie, to wtedy wybieramy Zasadę 3: „Zmiana zależności systemowych”
 
Dla zwiększenia prawdopodobieństwa otrzymania najlepszego, optymalnego rozwiązania, zaleca się każde z zadań cząstkowych sprawdzić przez zastosowanie wszystkich trzech reguł rozwiązywania lub usuwania sprzeczności. 
 
 
Część 7. Rozwiązanie (usunięcie) fizycznych sprzeczności
Cel: Uzyskanie zasadniczych kierunków możliwych rozwiązań 
 
Krok 7.1. Sformułować zadania z wykorzystaniem zasady: „Rozłożenie sprzecznych wymagań w przestrzeni obiektu”. Konsekwentnie stosujemy zasadę we wszystkich wariantach wynikających z ilości elementów skonfliktowanych i z miejsca i czasu zaistnienia konfliktu. 
 
Krok 7.1.1. Walka z inercją myślenia.
 Jeżeli przy wykonywaniu dyspozycji kroku 7.1 otrzymujemy niezadowalające rezultaty, to powtarzamy całość analizy z wykorzystaniem MML (Metoda Małych Ludzików) W razie konieczności wykonujemy dwa rysunki: „Jak jest i Jak być powinno”.
Następnie, stosując zwykłe metody inżynierskie i konstruktorską wiedzę przepracowujemy wariant „Jak być powinno”, zastępując „małych ludzików” tymi substancjami, które znajdują się w operacyjnej strefie lub mogą być wzięte skądinąd. 
 
Krok 7.2. Sformułowanie zadania z wykorzystaniem zasady: „Rozłożenie sprzecznych wymagań w czasie funkcjonowania obiektu”
W tym kroku można skorzystać z zestawu 50 elementarnych zasad (chwytów) rozpracowanych w ramach TRIZ i całej, ogólnie znanej procedury ich stosowania. 
 
Krok 7.3. Sformułowanie zadania z wykorzystaniem zasady: „Zmiana zależności systemowych”      
 
Jeżeli dla elementu z kroku 6.3. wybrano zasadę 3: „Zmiana zależności systemowych”, to zadanie można sformułować w następujących wariantach: 
 
Wariant 1 - Wykorzystanie możliwości polisystemu 
Element… (wskazać z kroku 5.2. element, który powinien realizować przeciwstawne wymagania) wykorzystując… (wskazując z kroku 5.3. najbliższy resurs lub resurs z najbliższego nadsystemu; krok 4.5.)
staje się polisystemem i wykonuje (wskazać z kroku 3.1. Drugi stan fizyczny (właściwość) nie dopuszczając (wskazać z kroku3.1 niepożądane zjawisko) 
 
Na tym etapie można skorzystać ze znanych z TRIZ elementarnych zasad usuwania sprzeczności technicznych (chwytów), analizy wepolowej i systemu standardów. 
Do walki z inercją myślenia wykonać krok 7.1.1. 
 
Wariant 2 - Wykorzystanie możliwości antysystemu 
 
Część elementu… (wskazać z kroku 5.2 element, który powinien realizować przeciwstawne funkcje)
wykorzystując…(wskazać z kroku 5.3 najbliższy resurs)
staje się antysystemem i wykonuje…(wskazać z kroku 6.1 drugi stan fizyczny (właściwość) nie dopuszczając…(wskazać z kroku 3.1. niepożądane zjawisko) 
 
Zestawić teksty innych zadań, dla których wybrano zasadę Nr 3, wariant 2. 
Każde zadanie wyjaśnić z pomocą rysunku, który pokazuje zasad likwidacji sprzeczności.
Na tym etapie można skorzystać ze znanych z TRIZ elementarnych zasad usuwania sprzeczności technicznych ( chwytów), analizy wepolowej i systemu standardów.
Do walki z inercją myślenia wykonać krok 7.1.1.
 
Wariant 3. Wykorzystanie możliwości wynikających ze zmiany stanu skupienia (krok7.1.1.)
Element…(wskazać z kroku 5.2 element, który powinien realizować przeciwstawne funkcje)
wykorzystując… (wskazać z kroku 5.3. najbliższy resurs)
staje się…(wskazać nowy stan skupienia lub stan fazowy substancji)
wykonuje… (wskazać z kroku 6.1 drugi stan fizyczny (właściwość)
nie dopuszczając…(wskazać z kroku 3.1. niepożądane zjawisko)
Zestawić teksty innych zadań, dla których wybrano zasadę Nr 3, wariant 3.
Zadanie wyjaśnić z pomocą rysunku, który pokazuje zasad likwidacji sprzeczności. 
 
Na tym etapie można skorzystać ze znanych z TRIZ elementarnych zasad usuwania sprzeczności technicznych ( chwytów), analizy wepolowej i systemu standardów.
Do walki z inercją myślenia wykonać krok 7.1.1. 
 
Wariant 4. Wykorzystanie fizyczno - chemicznych efektów.
Element…(wskazać z kroku 5.2 element który powinien realizować przeciwstawne funkcje)
wykorzystując… (wskazać zastosowany fizyczno – chemiczny efekt. Bank efektów fizycznych i chemicznych rozpracowany w TRIZ)
wykonuje… (wskazać z kroku 6.1 drugi stan fizyczny ( właściwość) 
nie dopuszczając…(wskazać z kroku 3.1. niepożądane zjawisko) 
Zestawić teksty innych zadań, dla których wybrano zasadę Nr 3, wariant 4.
Zadanie wyjaśnić z pomocą rysunku, który pokazuje zasad likwidacji sprzeczności.
Na tym etapie można skorzystać ze znanych z TRIZ elementarnych zasad usuwania sprzeczności technicznych ( chwytów), analizy wepolowej i systemu standardów.
Do walki z inercją myślenia wykonać krok 7.1.1. 
 
 
Część 8.  Analiza otrzymanych rozwiązań Krok
 
8.1.  Stopień zbliżenia się do IWK
Ze wszystkich otrzymanych rozwiązań za najlepsze uważamy to, które w największym stopniu zbliża się do ideału, tzn. dla wypełnienia zadanej funkcji wymaga najmniej materiału, energii, pracy i czasu.
W realnej praktyce nie zawsze rozwiązanie najbardziej zbliżone do ideału uważa się za najlepsze. Wiele zależy od konkretnych warunków, koniunktury i osobistych motywacji ludzi, odbiorców rozwiązania. Jeżeli dla wdrożenia nowego rozwiązania potrzebne byłoby zatrzymanie produkcji lub zmiana podstawowych materiałów, to najprawdopodobniej takie rozwiązanie nie będzie przyjęte. Celowość przyjęcia i wdrożenie nowego rozwiązania procesu lub urządzenie, jest zależną od ich funkcjonalności, ekonomii, i zgodności z istniejącymi systemami. 
Krok 8.2. Zmiany w teraźniejszości. Sprawdzić, jakie zmiany mogą zajść w systemie, nadsystemie i podsystemach, jeżeli nowe rozwiązanie będzie wdrożone. Jeżeli wdrożenie prowadzi do negatywnych rezultatów, zbadać możliwość ich usunięcia lub przyjąć inny wariant rozwiązania.
Krok 8.3. Zmiany w przyszłości. Sprawdzić, jakie zmiany mogą zajść w przyszłości na poziomie systemu, nadsystemu i w podsystemach, jeżeli nowe rozwiązanie zostanie teraz przyjęte. W razie negatywnych konsekwencji postąpić jak w 8.2.
Krok 8.4.  Zmiany przy wzroście potrzeb. Sprawdzić, jakie zmiany mogą powstać, jeśli potrzeby wzrosną i trzeba będzie podnieść wydajność 2 – 3 razy, zmniejszyć lub zwiększyć gabaryty, obniżyć zużycie energii, zmienić środowisko lub warunki pracy. 
Krok 8.5. Zastosowanie w innych obszarach. Sprawdzić, w jakich obszarach techniki można zastosować otrzymane rozwiązanie. 
Krok 8.6. Zadania, które trzeba wykonać dla wdrożenia. Sprecyzować zadania, jakie trzeba wykonać dla wdrożenia otrzymanego rozwiązania. 
 
Zakończenie
Nawet pobieżny rzut oka na ARIP-2009 pozwala stwierdzić pewną prawidłowość w rozwoju kolejnych wersji ARIZ, aż do ARIP-2009. Łatwo zauważyć, że coraz więcej miejsca poświęca się procedurom związanym ze wstępną analizą problemów i dokładnym ich precyzowaniem. Dużą wagę przywiązuje się do walki z psychologiczną inercją (u Altszullera: „wektor inercji”). Tu warto wspomnieć o polskim osiągnięciu Mirosława Stecewicza – twórcy stymulacji twórczego myślenia z wykorzystaniem „stymulatorów” – tekstów będących zapisem energii twórczej najwybitniejszych ludzi kultury. Zapis ten przez czytanie i „swobodną grę wyobraźni” powoduje, że rozpracowując jakikolwiek problem, robimy to niejako „w towarzystwie” ludzi takich ja Leonardo, da Vinci, Michał Anioł i inni.Dzieło życia Mirosława Stecewicza zyskało uznanie za granicami kraju. Jak dotychczas najmniej znane jest w Polsce.Sztywne prowadzenie „za rękę” jakie realizuje ARIP-2009 pozwala w zasadzie zawsze dojść do rezultatów prawidłowych technicznie, jednakże z uwarunkowaniami przedstawionymi w punkcie 8. 
 
LITERATURA 
[1] Альтшуллер  Г.С.  Шапиро Р.Б.  Психология изобретательского творчества 1994
[2] Альтшуллер  Г.С.  Найти идею   Москва 2007
[3] Альтшуллер  Г.С   Творчество как точная наука
[4] Петров В. Алгоритм решения изобретательских задач  Тель Авив  2000
[5] Злотин Б.Л. Решение изобретательских задач  Кишинев 1991
[6] Иванов Г.И. Алгоритм выбора инженерных задач  Санкт Петербург  2005

 

 
« poprzedni artykuł

www.triz-innowacje.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone (c) triz-innowacje.pl