Gregory Frenklach

tłumaczenie: Anna Boratyńska-Sala

    Nie znam nikogo ze specjalistów TRIZ, który by nie śnił o tym, żeby nauczyć swoje własne dziecko rozwiązywać twórcze zadania. Ja nie należę do wyjątków. Spróbowałem więc nauczyć swoją małą córeczkę. Eksperyment powiódł się i dlatego chciałbym podzielić się z Wami grami, które rozgrywaliśmy w rozmaity sposób.

Po pierwsze - podstawowa zasada: nie wyjaśniać niczego dziecku. Ono już ma ukształtowane umiejętności analizowania ( chcę ci przypomnieć, że dzieci uczą się języka z całą gramatyką bez wyjaśniania jej zasad).

Na samym początku potrzebujemy dwie dorosłe osoby do gry. Zwykle są to mama i tata. Jak tylko dziecko zrozumie zasadę zabawy, jedno z rodziców opuszcza grę, a dziecko i drugie z rodziców kontynuują.

1. Gry dotyczące rozwoju systemów.

• System - podsystem

Tat mówi: "Drzwi"

Mama: "klamka do drzwi"

Tata: "samochód"

Mama: koło samochodu"

Tata kieruje zapytanie do dziecka: "telewizor"

Jeśli dziecko powie: "ekran"  - mama opuszcza grę a tata i dziecko kontynuują.

• System - nadsystem

Tata: "guzik"

Mama: "koszula"

Tata: "liść"

Mama: "drzewo"

Tata kieruje zapytanie do dziecka: "dach"

Jeśli dziecko powie: "dom" - mama opuszcza grę a tata i dziecko kontynuują.

Oczywiście prawdziwy dialog między tatą i mamą jest dłuższy, dopóki dziecko nie zrozumie zasad i nie zaangażuje się w grę.

Są jeszcze inne gry np: wcześniej - później, w których rozwijamy podejście do czasu. Albo gra, nazwana "krewni", gdzie pogłębiamy rozumienie koligacji rodzinnych w systemie, jakim jest Rodzina. Jednak tych gier jeszcze nie sprawdziłem. Zamierzam je sprawdzić ze swoją drugą córką. Ona jest o rok młodsza od pierwszej córci.

Spróbuj tych gier ze swoimi dziećmi. Są naprawdę zabawne. Powodzenia!